Lieve Yonit,
We gingen samen naar de tentoonstelling van jouw opa. Trots was je, je leidde me rond alsof het je eigen was. De bewonderende woorden van mij voor de mooie dingen die hij maakte, kon je aan de andere kant slecht horen. Er was een persoonlijk verhaal bij haast elk object, elk meubelstuk, elke tekening.
De keuken, je wandelde er vroeger als kind in rond, nu vond je die terug in het Haags Museum. Het was een bijzondere dag. Inkijkje in jouw leven.
pantertje
En eerder in de tijd, toen het met mìj niet zo goed ging, stuurde je me de allerliefste zwarte panter die ik ooit gezien had. Hij zit nog steeds naast me op het krukje naast mijn stoel. Je was er zo goed in; een teken van troost, een lief woord, de juiste intonatie. Niet teveel, niet te weinig. Jouw eigen mooie gevoeligheid.
We deelden veel, alweer een tijd geleden. Een bijzonder gevoel voor humor, onze verdrietjes, jouw grote pijn en mijn poging die een beetje te verzachten wat me soms wel, maar vaak ook niet lukte.
Mensen die ‘anders zijn’, leven vaak in eenzaamheid. Omdat de andere mensen hun eigen ‘anders zijn’ ontkennen of er slecht raad mee weten. Dan lijkt het of je alleen bent. Voor mijn gevoel was je completer dan de meesten van ons.
Er zijn een paar mensen in een heel leven die ik nooit vergeet. Jij bent daar één van.
Ik hou veel van je lieve Yonit en ik vertrouw dat je nu je rust gevonden hebt. We zien elkaar terug, als mijn paadje hier gelopen is.
Veel liefs, Hanneke
Ja, haar opa’s interieur… Het leek wel een beetje dubbel voor haar. Aan de ene kant toch maar mooi ‘voor de eeuwigheid’ bewaard door een museum, een hele eer. Aan de andere kant zou ze het liefst tussen die spulletjes wonen en zo de gedachtenis aan haar geliefde en bewonderde opa levend houden, voor zichzelf.
Mooi stukje Hanneke, bedankt.
Voor Yonit,we kennen elkaar “nauwelijks” en toch heb ik het gevoel dat ik je al jaren ken.
Een paar jaar geleden heb ik gezien hoe je je begaf op een site op internet. we hebben op zich niet veel contact gehad maar je viel me gelijk op, je eerlijkheid, openheid, je machteloosheid en alle negativiteit soms weer van anderen daarop. Het maakte indruk op mij en greep me, vooral de negativiteit van een aantal personen en is voor mij een reden geweest om weg te gaan bij de site in die tijd. Ik kon dat niet meer verdragen, het trof mij te diep. Ik had er bewondering voor hoe je steeds weer opnieuw terugkwam en stond voor jezelf. Toen ik weer eens een kijkje nam op de site na jaren, deze maand, was het toevallig net na je dood, ik werd ermee geconfronteerd en heb erom gehuild en nog kan ik erom huilen. Gek he, maar zo is het. Een traan om hoe het leven kan zijn en lopen misschien. Dag Yonit, jammer dat je er niet meer bent, maar volgens mij ga jij doorleven op geheel andere wijze.
dag Yonit. anita.