Dag Yonit! (ach yonit…) Ben ik weer eens sentimenteel, maar ik ben echt blij dat ik jou mocht kennen zoals je was!
Op jouw crematie draaiden we en luisterden we met z’n allen hiernaar:
It’s a mad world (Gary Jules) .
Come together (The Beatles) .
Helaas weet ik dat strijkconcert niet, waarmee werd begonnen en geeindigd. Maar je muziek hielp: ik had er veel aan! (vooral aan “come together”) Daar konden we allen mee samen zijn, en kon ik eindelijk ook mezelf weer eens samenpakken: Jij bent nu weg. Ik moet door… En dus… Dank je!
Mourir, c’est ne pas partir un peu.
Doeg! (en een big hug!)
Noud
De cello-muziek aan het begin en einde was ‘A Poets Act’ van Philip Glass, uit de filmmuziek voor ‘The Hours’.
Rutger