We moeten het nu al weer vier maanden zonder je doen. Maar vergeten hebben we je nog lang niet. De herinneringen van het afgelopen jaar zijn ook nog zo vers en helder. We weten nog wat je vorig jaar op deze dag bezig hield, wat je toen deed en zei. We komen nog steeds dingen tegen die ons aan je doen denken: de kaartjes die je ons stuurde, de kadootjes die we van je kregen, de smsjes op onze mobieltjes, mailtjes, documenten en foto’s op onze computers. En niet te vergeten de vele gedachten die je ons meegaf.
We missen je, leeuwin. Ook al ben je nog steeds bij ons, in ons hart, waar altijd een plek voor je zal zijn. We zouden graag nog een keer een leeuwehug van je krijgen. We zouden je graag een hug teruggeven.
Mooi gezegd, Ad. Tja, die afschuwelijke dag is alweer vier maanden geleden.
Af en toe kan ik het nog steeds niet geloven, denk ik dat ze er gewoon zal zijn als ik weer terug ben in Amsterdam.
Maar meestal is het gemis onverdaaglijk. Zo lastig en problematisch als onze relatie de laatste periode van haar leven ook was- ik zou willen dat we nog járen hadden kunnen ruziën…
Af en toe kijk ik op deze site en lees nu je/een berichtje van haar moeder. Inderdaad, meestal denk je: ze popt nu op met een bericht. En die eerdere 12 pogingen neem je voor lief. Niet realiserende dat de 13e serieus zou zijn.
Vraag me niet waarom, maar vanaf het eerste begin was ons eerste contact killig. Terwijl dat echt niet mijn bedoeling was. Ik vroeg haar alleen maar waarom ze op de foto een davidsster droeg. En ik joods ben en weet hoe confrontrerend dat is.
Daarna escaleerde de zaak helaas. Ze deed ik weet niet hoeveel aangiftes. En ik dacht, wat ben je toch een originele meid en ik herken zo veel. Wilde haar af en toe door elkaar rammelen. Meldde dat haar natuurlijk ook.
Maar de middennachterlijke anonieme mailtjes liegden er niet om. Misschien ingegeven door intens verdriet en/of veel drank. Ik weet het niet.
Ondanks mijn woede had ik haar erg graag willen ontmoeten.
En ik heb ook vaak een verdrietige moeder aan de telefoon met deze zelfde problematiek vanwege mijn persoon. Dus realiseer me het verdriet.
Ik mis haar echt op Happy, mis haar gekke postings die vaak als verrassing op mijn pp stonden. Gelukkig heb ik er één kunnen bewaren.
Ik mis haar prachtige blogs. Er was er 1 die ik elke keer weer las omdat die zo goed geschreven was dat het leek alsof je er ook was. Ging over zinderende hitte in Frankrijk, vakantiegevoel….. Ben benieuwd wat ze van dat hele gedoe op Happy gevonden had. Ze had zich er ws met veel plezier flink tegenaan bemoeit!
Happy Birthday Yonit ! (slechts 7 uurtjes te laat… x)