A Lion's Den » Gedachten

Predictably unpredictical

Yonit — Tue, 04 Aug 2009 13:27:55 +0000

The windows are open. A breeze. Familiar room. Familiar animals. Me, sitting here, being what I am. And me being different tonight.

Inevitable change. A strange thought.

Magisch denken

Yonit — Sun, 26 Jul 2009 13:30:55 +0000

Bijna iedereen schijnt het te doen, magisch denken. Sommigen mogen van zichzelf niet op de tegelrandjes lopen, de ander moet vijf Toyota’s achter elkaar zien en dan zal zijn/haar wens uitkomen, weer iemand anders moet de hoek van de straat in precies 40 stappen bereiken. Magisch denken is valse hoop en slaat nergens op. Misschien doe ik het daarom al mijn hele leven, want valse hoop en dingen die nergens op slaan zijn helemaal des Lions. De laatste paar jaren zijn het vooral cijfers die me fascineren. Als ik op de klok kijk om 11.11, 12.34 of 22.22 betekent dat geluk. Met de Wii is het helemaal vreselijk: ik moet de stappenteller in de gaten houden om te zien of ik wel ‘netjes’ stap (de Wii is nogal kieskeurig, als je niet precies goed op het balance-board gaat staan telt de stap niet mee en dat is balen). En dan begint de ‘magische’ serie: 11, 22, 44, 88, 99, 100, 111, 222, 444, 888, 999, 1000, 1111, 2000, 2222, 3000, 3333 en 4000. Dat zijn de ‘pure’ getallen. Die worden versterkt als ik via een berekening van de klok een ‘confirmatie’ kan vinden: 99 stappen op 45 seconden bijvoorbeeld, want 4+5=9. Als u begrijpt wat ik bedoel. Er zijn ook ‘onzuivere’ magische getallen: 1222, 1444, 1888, 2111, 2444, 2888, 3111, 3222, 3444, 3888, 4111… en nóg onzuiverder zijn getallen als 2555 (ik heb iets met 1, 2, 4 en 8, dus 3 vijven op een rijtje interesseren me minder). Het is trouwend verbazend hoe snel de tijd gaat als je van magisch getal naar magisch getal stept. Soms is mijn aandacht afgeleid en heb ik een belangrijk getal gemist. Net als met de klok, dat het 11.13 is in plaats van 11.11. Ik heb nog nooit gemerkt dat het enige invloed op de rest van de dag had. Maar dat komt waarschijnlijk omdat ik me dan maar bedenk dat 1+1+1 ook 3 is en dat 1113 dus ook wel magisch is. En meteen afkloppen op onbehandeld hout, natuurlijk.

P.S.: zou ik dan toch iets met de Kabbalah hebben…?

Kleurenblind?

Yonit — Sat, 18 Jul 2009 13:32:35 +0000

Net als waarschijnlijk heel veel van jullie ben ik mijn leescarrière begonnen met Gouden Boekjes. We hadden er een heleboel: over de hond die van zichzelf was, over brandweermannetjes, over de poes die dacht dat ie een muis was (nog steeds één van mijn favorieten, wat waren die tekeningen leuk!!!) en zo nog een stapeltje. Eén boekje ging over vier kleurpotloden: zwart, blauw, rood en geel, die – hoe educatief! – uitlegden over hoe je kleuren moest mengen. In mijn herinnering brak ééntje zijn punt af omdat hij te hard op zichzelf drukte (ze moesten op hun hoofd gaan staan om te kleuren, zie plaatje) – en daar begon het gedonder. Die potloden hebben namelijk hun gezichtjes aan de kant met de punt zitten. En hoewel ik begreep dat een puntenslijper dat gebroken loodje in no-time weer scherp zou hebben, maakte ik me ernstige zorgen over het potlood. Want erg ver kon je niet slijpen voordat zijn gezicht tussen de messen zou zitten… Ik heb veel en lang nagedacht over hoe dat nou moest. Want potloden worden altijd stomp, en of je nou aan de onderkant of de bovenkant slijpt, als het levende mannetjes zijn moet dat wel pijnlijk zijn. Misschien hadden ze beter stiften kunnen gebruiken voor dat boekje. Maar ja, die drogen weer uit… Overigens was ik als kind dol op puntenslijpen, ik herinner me dat we zo’n ontzettend fijn ding hadden, vierkant, drie draaimessen van binnen, laatje voor de schaafsels, knijpertje aan de voorkant, draaimechaniekje aan de achterkant, vastgeschroefd aan tafel. Die heb ik mezelf een paar jaar geleden ook cadeau gedaan, een fantastisch apparaat. En tegenwoordig kan ik zonder scrupules en tragische bijgedachten een potlood messcherp slijpen.

Voooo.. oo… oo… rt… g… a… n… g….

Yonit — Thu, 25 Jun 2009 13:04:55 +0000

Na dertien jaar rondjes te hebben gedraaid in de mallemolen van de psychiatrie heb ik nu eindelijk het gevoel dat er iets gebeurt. Meerdere dingen zelfs. Ten eerste, hoezee en joechei, ben ik na 6 weken afbouwen van de lithium af. Resultaat: 7 kilo eraf, normale stoelgang en niet meer 6 liter drinken per dag (water, limonade – nee geen wijn en genever). Dit met dank aan mijn psychiater, die dapper genoeg was om, ondanks mijn labeltje ‘bi-polair’, de Camcolit onder de rest van de medicatie uit te trekken. Negatieve gevolgen heb ik nog niet gehad – onrust, maar dat komt niet hierdoor, en volgende week gaan we daar eens fijn aandacht aan besteden. Men vermoedt een restant ADHD of ADD, en gelukkig zijn daar tegenwoordig ook medicijnen voor die niet onder de opiumwet vallen. Ben nog steeds erg blij met de nieuwe psycholoog. Je kan erg verkeerde ideeën van jezelf opbouwen. Die van mij zitten er zo ver naast dat mijn werkelijke ik waarschijnlijk in New York woont, terwijl ik het hier met mijn waanbeelden mag doen. Via mindfulness meditatie (ja, moet ik zelf doen, twee keer per dag) en regelmatig zijn visie op mijn leven aan te horen beginnen dingen in perspectief te komen. Niet alles tegelijk, en langzaam, en soms met terugvallen – gut ja, ik ben ook niet Boeddha of de volgende Messias (dat laatste kan nog komen natuurlijk). Verder heb ik een thuiszorgster uit voormalig Brits Guinea voor de broodnodige warmte, aandacht, knuffels, luisterend oor en schop onder de kont, en (volgens mij heel bijzonder) een SPV’er (sociaal psychiatrisch verpleegkundige) who actually gives a damn. We zijn bezig een weekschema op te bouwen, so far so good. Ik voel me omringd door professionals die om me geven, elk op hun eigen manier. Dat is wel eens anders geweest en ik ben ontzettend blij en dankbaar voor deze groep mensen. Er is nog iemand die ik dankbaar ben (buiten vrienden, vriendinnen en lieve Happies natuurlijk): mezelf. Want al zou de buitenwereld me doodknuffelen, er is er maar één die mij uit mijn eigen drijfzand kan trekken: ik. En dat doe ik dus, voor de zoveelste keer. En mocht het mis gaan, dan zal ik het weer doen. En weer. En weer. Ergens in mij zit een kracht die dat kan. Ik heb geen medelijden nodig. Ik heb behoefte aan empathie, liefde en een weekschema.

Ich und ich im wirklichen Leben. Ich und ich in der Wirklichkeit. Ich und ich in der echten Welt. Ich und ich. Ich fühle mich so seltsam. Die Wirklichkeit kommt. Die Wirklichkeit kommt.

007 – Licence to communicate

Yonit — Mon, 15 Jun 2009 13:11:07 +0000

Aan mijn sleutelbos hangen twee sleutels. Eén van de voordeur en één van de tuindeuren. De sleutels worden overrompeld door een bonuskaartje (ik vergeet dat ding altijd als ie in m’n portemonnee zit), een hanger met muntje (zodat ik nooit een 50 cent stuk bij me hoef te hebben voor de karretjes in de supermarkt), een piepklein zaklantaarntje (dat in het donker aan de halsband van mijn hond hangt, tot haar grote ergernis), een 16 Gb USB-stick (waar bijvoorbeeld het filmpje van mijn sculpturen ook op staat) en een zilverkleurig paard-schaakstuk (als herinnering aan een welverdiende schaak-mat).

Ik zit eraan te denken mijn nieuwe telefoontje eraan te hangen. Da’s maar een ielig dingetje, maar wel met alles erop en eraan: camera, mp3-speler, internet, mail, u roept, wij hebben. Leek me handig, m’n mobi aan de sleutelhanger: kan je ‘m ook niet vergeten als je het huis uit gaat. Als je tenminste klug genoeg bent om je huissleutels altijd mee te nemen natuurlijk (ik heb mezelf al diverse malen buitengesloten). En dan kan je natuurlijk ook niet even bellen met je telefoontje, want die hangt bij je g’dvergeten vergeten sleutels. Daarnaast nog een probleempje: mijn sleutels hangen vaak aan een riemlus aan mijn broek. En dan moet je wel heel onbevallige standjes innemen om je telefoon snel te beantwoorden. Toch maar niet doen, dan.

P.S.: dat apparaatje onderaan de foto is de telefoon. Er schuift niks uit en er klapt niks open. Nu niet meer te vinden aan de sleutelbos

Notititie Ad: Deze foto heb ik niet – wie wel?

In de zon op het Zonneplein bij het Zonnehuis

Yonit — Fri, 12 Jun 2009 13:13:28 +0000

Ik hou van het Noorderlicht. De hond kan er los (al loopt ze wel weg) en als het echt warm is zwem ik er in het IJ. Maar je kan er niet lopend naartoe, vanaf mijn huis. Je moet met de fiets, waarbij Vata als handrem fungeert, of met de bus, wat Vata ook al niet leuk vind en met wachten mee duurt het een half uur voor je er bent. Maar verder is er hier niks. Een snackbar, niet al te ver weg. Niet echt gezellig. De IJ-kantine, bijna even ver weg als het Noorderlicht maar een beetje pretentieus. Beggars can’t be choosers – mooi weer is Noorderlicht-weer. Een paar weken geleden, het regende nog veel en het was koud, kreeg ik een kaartje in de bus. Het vernieuwde Zonneplein-café was open. Het Zonneplein, daar zit mijn dierenarts, en mijn kapper, en mijn euroshop-winkel. Ik kom er niet heel vaak. Maar vandaag, met de keus om rusteloos in de tuin te zitten of naar buiten gaan, heb ik mijn fretje Neo in zijn tuigje gehesen en ben naar het Zonneplein gelopen. Verrassing. Aángename verrassing! Tafeltjes in de volle zon buiten. Het interieur licht en vrolijk. Zelfgemaakte taarten en heerlijke broodjes. Uitzicht over het plein. Open Wifi! Mensen die zich tegen mij en Neo aan bemoeien. En na afloop even naar de euroshop om (ieuw) échte muizenvallen te kopen, en snoepjes voor Vata. Er maakt zich een gevoel van opluchting van mij meester. Amsterdam Noord is weer wat leefbaarder geworden. Morgen belooft mooi weer. Ik neem mijn hond, de zaterdagkrant en mijn laptopje mee en ga genieten. Ik heb er nu al zin in.

P.S.: een meneer die er, wat mij betreft, nogal mafioos uitzag, en op het terras zat samen met zijn moeder Joke waarvan ik eerst dacht dat het ook een man was, vertelde me van alles over zijn beestjes. Hij had ook fretten gehad. Aan het eind van het gesprek zei hij: ‘Heb ik jou laatst niet op tv gezien?’ Schrik! Ik ben herkend!

Notitie Ad: Ook hier ontbreekt een foto. Het was in ieder geval een foto van het Zonnehuis.

She’s got a point

Yonit — Wed, 20 May 2009 11:32:50 +0000

Flashback bij House. Hij ligt, duidelijk erg ziek, in een ziekenhuisbed. Zijn toenmalige vriendin, Stacy, zit naast hem. House heeft een infarct gehad in zijn bovenbeen en een deel van de spier is aan het afsterven. Het zou het beste zijn als zijn been wordt geamputeerd, maar daar wil House (natuurlijk) niets van weten. Zijn vriendin vraagt hem: ‘Would you give up your leg if it was me who was dying?’ House zegt: ‘Ofcourse.’ Waarop Stacy antwoord: ‘So why won’t you give it up for you? What makes you love and value another person more than you love yourself?’

…auw…

Geheugenpaleizen

Yonit — Tue, 19 May 2009 11:35:34 +0000

Ik ben een enorme fan van Hannibal Lecter. Met uitzondering van zijn kannibalisme is dit de perfecte erudiete man: oneindig veelwetend, de smaak (uh… in de goede zin van het woord) van een ware connaisseur, een niet bij te houden IQ en – een geheugenpaleis. Geheugenpaleizen ontstonden in de tijd van de Grieken. Een of andere Griek gaf een schranspartijtje, en terwijl een van de gasten even buiten stond (een sigaretje roken ofzo, geen idee) stortte het huis van de gastheer in. Door het geheugen van de meneer buiten konden alle doden geïdentificeerd worden: hij kon precies voor de geest halen waar iedereen gezeten had. De Romeinen hebben dit visuele geheugen verder uitgewerkt. De senatoren konden ellenlange toespraken uit hun hoofd opzeggen, omdat ze werkten met de metafoor van een huis: eerst de inleiding. Dat is de hal. In die hal staat een beeld dat iets uitbeeldt dat de spreker wil zeggen. De dingetjes er omheen komen vanzelf wel. Vervolgens betreed de spreker in zijn hoofd de patio, en de volgende kamer, en de volgende – allemaal tjokvol visuele afbeeldingen die hem helpen herinneren welk gedeelte van zijn toespraak nu aan de beurt is. Een soort begin-van-de-jaartelling-autocue. Later werden geheugenpaleizen, zoals ze bekend stonden, gebruikt om meer algemene informatie op te slaan. Als je een recept wilde hebben, kon je waarschijnlijk het beste naar de keuken. Voor de verjaardag van je neefje raadpleegde je de verjaarskalender op de wc. Dat soort dingen. Hannibal heeft een enorm geheugenpaleis. ‘Memory is what I have instead of a view’, zegt hij zelf. Het is voor hem zo echt dat zelfs als men hem in zijn oog steekt met een electrische vee-stok, hij het paleis binnen kan gaan om zijn pijnlijke oog tegen een koel marmeren beeld te leggen. Toen ik dat gelezen had was mijn belangstelling gewekt. Talloze boeken heb ik erover verslonden (The Memory Palace of Matteo Ricci, The Art of Memory, Chambers for a Memory Palace, The Memory Palace of Isabella Stewart Gardner) en ik ben zelfs aan mijn eigen geheugenhuis gaan werken. Nooit veel verder gekomen dan een keuken meteen koelkast waar wat dingen instonden (boodschappenlijstje…). Niet zo gek overigens dat ik niet ver kwam – eigenlijk moet je beginnen met het bouwen van je paleis op zeer jonge leeftijd. Toen ik ecologisch groenbeheer ging studeren moest ik zo’n 200 planten leren kennen – Nederlandse naam, Latijnse naam, soort grond, soort licht, omgeving. Dat zijn dingen die ik haat om uit mijn hoofd te leren. In plaats van een geheugenpaleis heb ik een soort rudimentair geheugenlandschap aangelegd. Terwijl ik het paadje afliep – door het bos, het grasland, droge heide, zompige rietvelden, langs het beekje en zelfs door een dorpje – groeiden daar de bloemen, planten, heesters en bomen die ik moest kennen. Wat zal ik dromerig hebben zitten kijken tijdens het determineren van de bos bloemen en takken op de examentafel! Helaas was het van korte duur. Hoewel ik nog precies weet hoe het paadje eruit zag, de omgeving, de heuvel rechts in de verte, de bemoste stenen bij de beek waar ik mijn voeten even in kon laten afkoelen – en ik zie ook nog wel planten en bomen natuurlijk, maar hoe ze héten? En of ze op de goede plek staan? Geen idee. Gelukkig is het 2009. Ik Google het wel even.

Multiple inspiration

Yonit — Sun, 17 May 2009 11:37:53 +0000

Ik probeer mijn kunst natuurlijk niet naar die van iemand anders te modelleren, maar er zijn werken die ik graag zelf gemaakt zou hebben, en één van de kunstenaars wiens resumé me enorm aanspreekt is dat van Maurizio Cattelan.

Het eerste werk dat ik van hem zag was het hierbij afgebeelde ‘Bidibidobidiboo’. Dat de opgezette eekhoorn volkomen uit z’n natuurlijke context is gehaald vind ik niet vreemd. We zijn tenslotte allemaal opgegroeid met pratende beren, aangeklede eenden, muizen met een heel eigen imperium. Daar hoef ik niet over na te denken, dat is niet controversieel. Wat ik me meteen afvroeg toen ik dit kunstwerk zag was: waarom? Waarom zou deze eekhoorn zo ongelukkig zijn geweest dat hij zelfmoord heeft gepleegd? Wat kan een eekhoorn zo ongelukkig maken? Andere, misschien minder belangrijke vragen die door mijn hoofd schoten waren: waar heeft hij dat pistooltje vandaan? En hoe heeft hij zichzelf doodgeschoten, terwijl je nergens bloed ziet? De vragen zijn onbeantwoord, althans door Maurizio Cattelan, en dan kom je in de categorie kunst waar ik het meeste van houdt: beeldend, maar multi-interpretabel. Je mag er van denken wat je wilt, als je maar dénkt. Geen voorgekauwde happen. Later kwam ik nog veel meer werk van Cattelan tegen, ging er naar op zoek. De twee versies van ‘De Bremer Stadsmuzikanten’ – in Münster. De kleine biddende Hitler. Juist het feit dat het beeld niet life-size is maakt het iets om over na te denken. De Paus, getroffen door een meteoriet. Het moeie paard met de veel te lang uitgerekte benen, de kapotte hoeven. Het paard dat, in tegenstelling tot bijvoorbeeld herten- en zwijnenhoofden, met zijn achterlijf aan de muur hangt. De met duct-tape aan de muur geplakte manager van Cattelan. Cattelan is beroemd. Hij heeft het geld en de ruimte (en de opdrachtgevers) om groot te werken. Iets om na te streven. Maar in het uitzinnige geval dat ik geen wereldberoemd kunstenaar word, in ieder geval genoeg om over na te denken. Dat is bijna nog leuker dan zelf kunst maken: nadenken.

Zelfkijken

Inshallah

Yonit — Tue, 20 Jan 2009 11:14:49 +0000

Let us sing praise to the Holy Weapons! To the humble stone, that can crack a skull. Let us thank the iron poles that break limbs, the burning tyres whose smoke gives us cover.

Praise Allah for the simple fire-bombs which cause destruction and mayhem, let us not forget the obstacles of flaming cars which give us time to run from enemy tanks.

Praise the the humble, simple bullet and the pistol and rifles that go with it. They maim, they kill, they destroy the opponent: such small jewels of beauty, precious as gold.

Our landmines which kill hundreds, some innocent perhaps, but we have the godgiven right to defense! The dynamite vests on our immortal martyrs who take out whole busloads of foes at a time.

Our rockets which reach deep within the false country which inflame their tempers, make them scream revenge. But we, we have Allah. He will not leave us, he provides, food, water, weapons and the will to lay down our lives.

Let us sing praise to the Holy Weapons! As long as we have them, we will not retreat. They cannot kill us, and every next generation is taught the same hatred, will die like martyrs, Inshallah.

P.S.: Ja, ik ben Joods, en dús geen antisemiet. Arabieren en Joden zijn broedervolken. Ja, ik ben Israëli, maar het niet eens met de standpunten van de radicale extremisten – niet die aan de kant van de Joden en niet die aan de kant van de Arabieren. Ik heb dit geschreven naar aanleiding van een speech die ik uitgesproken hoorde door een met zijn gezicht in een rode zogenaamde ‘Arafat-sjaal’ gehuld Hamas-lid. En nee, ik heb net zo min als alle specialisten en knappe koppen en bemiddelaars van de wereld een oplossing voor dit afschuwelijke probleem.