Four years old, she thinks she will pick up the pieces, be a good girl from now on, rebuild her immature life. Fourty years later she looks back. The world did indeed shatter, and the shards have nearly killed her – literally. Now she knows – the glass is sharp, and the only way to stay unharmed is to hold them with loving kindness.

Inevitable change. A strange thought.

There is no argument possible. The baby will grow up, become a person. But whatever it will become, it will always remain its mothers child.

Even the mothers of murderers confess to this: this is still my child. My baby. And I remember him from before all this happened.

And the child will love his mother. Always. Critically maybe, at times, but unconditionally. And it longs for that proud gleam in the eye of the mother.

But when it happened, again, I was caught unawares. It had been autumn for too long. Cold winds. Unprotected.

My spring came hesitantly. Is unruly. Unpredictable. Should I let it continue or choose conscious hibernation?

I am a thousand winds that blow I am the diamonds glints on snow I am the sunlight on ripened grain I am the gentle autumn rain

When you awaken in the morning’s hush I am the swift uplifting rush Of quiet birds in circled flight I am the soft stars that shine at night

Do not stand at my grave and cry I am not there, I did not die

En in dit land zijn alle avonturen hetzelfde, van een man en van een vrouw. En achter elke muur zijn andere muren en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten en alle teddyberen zijn hier dood. En boze stukken staan in boze kranten en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen en de soldaten zijn niet meer van tin. Dit is het land waar grote mensen wonen en wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.

Annie M.G. Schmidt

Do you believe in what I do? I need the confirmation and it needs to come from you.

Everyone’s saying different things to me different things to me. The truth is hard to separate but I can’t just let it be.

Can you see what’s in my head? Can you take the good right with the bad and let it be just that?

Can you see what’s in my heart? Can you see both pain and love are true and not tear me apart?

Everyone’s saying different things to me different things to me. Could you please withold your judgment and just let me be…

P.S.: De muziek die ik bij deze woorden in mijn hoofd hoor en een gedeelte van de tekst zijn afkomstig van het nummer The Waiting Line van Zero 7

When I feel lonely which is regretfully often I touch the tears that stream down my face And although I feel lonesome at least I take comfort in feeling my tears are salty and real

En opeens is het daar – loodzwaar. Je zakt bijna door je knieën en je ogen vullen zich ongevraagd met snikhete tranen. Een aanval in de rug van melancholie.

Elke zorg die je hebt vergroot zich tot proporties die niet te hanteren zijn. Elk klein leed wordt een levensdrama. En natuurlijk is er niemand die je belt.

Je loopt door, terug, met witheet lood in je schoenen. Pijn op de borst. Je wilt niemand er mee lastig vallen. Thuis trek je het dekbed over je hoofd.

Ik zie, ik hoor, ik voel, ik leef Clichématig gaat het leven door Ik wentel me in zacht geluk en mijn nachten zijn zwarte waterholen Bodemloos en zonder zwaartekracht

Kelp tegen benen, slijmzacht groen Ruggelings laat ik het mij strelen Hier kan ik wat mee, dit is geluk Of wat daarvoor doorgaat In de normale levens van anderen.