Yonit
Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen.
En altijd is er weer wat anders loos.
En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn andere muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.
En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.
Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen en
wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.
Annie M.G. Schmidt
Yonit
Do you believe
in what you see?
I’m standing right in front of you
so all you see is me.
Do you believe
in what I do?
I need the confirmation and
it needs to come from you.
Everyone’s saying different things to me
different things to me.
The truth is hard to separate
but I can’t just let it be.
Can you see
what’s in my head?
Can you take the good right with the bad
and let it be just that?
Can you see
what’s in my heart?
Can you see both pain and love are true
and not tear me apart?
Everyone’s saying different things to me
different things to me.
Could you please withold your judgment
and just let me be…
P.S.: De muziek die ik bij deze woorden in mijn hoofd hoor en een gedeelte van de tekst zijn afkomstig van het nummer The Waiting Line van Zero 7
Yonit
All these sillycon tears
shed by sillycon people
whom I meet in my sillycon world
And out on the real streets
it doesn’t feel better
Sillycon puppets fed on sillycon meat
When I feel lonely
which is regretfully often
I touch the tears that stream down my face
And although I feel lonesome
at least I take comfort
in feeling my tears are salty and real
Yonit
Je loopt buiten, het is mooi weer,
Je puppy speelt met een andere hond.
Een merel verdedigt zijn territorium
met welluidende mereltaal voor ‘Rot op’.
En opeens is het daar – loodzwaar.
Je zakt bijna door je knieën en je ogen
vullen zich ongevraagd met snikhete tranen.
Een aanval in de rug van melancholie.
Elke zorg die je hebt vergroot zich
tot proporties die niet te hanteren zijn.
Elk klein leed wordt een levensdrama.
En natuurlijk is er niemand die je belt.
Je loopt door, terug, met witheet lood
in je schoenen. Pijn op de borst.
Je wilt niemand er mee lastig vallen.
Thuis trek je het dekbed over je hoofd.
Yonit
Opeens: de luchtwegen wijd open
Adem moeiteloos het zonlicht in
Ik ruik nog iets van kort geleden
Een short sweet memory, bevrijd
nu van elke negatieve klank
Ik zie, ik hoor, ik voel, ik leef
Clichématig gaat het leven door
Ik wentel me in zacht geluk en
mijn nachten zijn zwarte waterholen
Bodemloos en zonder zwaartekracht
Kelp tegen benen, slijmzacht groen
Ruggelings laat ik het mij strelen
Hier kan ik wat mee, dit is geluk
Of wat daarvoor doorgaat
In de normale levens van anderen.
Laatste reacties