Voooo.. oo… oo… rt… g… a… n… g….

Yonit — Thu, 25 Jun 2009 13:04:55 +0000

Na dertien jaar rondjes te hebben gedraaid in de mallemolen van de psychiatrie heb ik nu eindelijk het gevoel dat er iets gebeurt. Meerdere dingen zelfs. Ten eerste, hoezee en joechei, ben ik na 6 weken afbouwen van de lithium af. Resultaat: 7 kilo eraf, normale stoelgang en niet meer 6 liter drinken per dag (water, limonade – nee geen wijn en genever). Dit met dank aan mijn psychiater, die dapper genoeg was om, ondanks mijn labeltje ‘bi-polair’, de Camcolit onder de rest van de medicatie uit te trekken. Negatieve gevolgen heb ik nog niet gehad – onrust, maar dat komt niet hierdoor, en volgende week gaan we daar eens fijn aandacht aan besteden. Men vermoedt een restant ADHD of ADD, en gelukkig zijn daar tegenwoordig ook medicijnen voor die niet onder de opiumwet vallen. Ben nog steeds erg blij met de nieuwe psycholoog. Je kan erg verkeerde ideeën van jezelf opbouwen. Die van mij zitten er zo ver naast dat mijn werkelijke ik waarschijnlijk in New York woont, terwijl ik het hier met mijn waanbeelden mag doen. Via mindfulness meditatie (ja, moet ik zelf doen, twee keer per dag) en regelmatig zijn visie op mijn leven aan te horen beginnen dingen in perspectief te komen. Niet alles tegelijk, en langzaam, en soms met terugvallen – gut ja, ik ben ook niet Boeddha of de volgende Messias (dat laatste kan nog komen natuurlijk). Verder heb ik een thuiszorgster uit voormalig Brits Guinea voor de broodnodige warmte, aandacht, knuffels, luisterend oor en schop onder de kont, en (volgens mij heel bijzonder) een SPV’er (sociaal psychiatrisch verpleegkundige) who actually gives a damn. We zijn bezig een weekschema op te bouwen, so far so good. Ik voel me omringd door professionals die om me geven, elk op hun eigen manier. Dat is wel eens anders geweest en ik ben ontzettend blij en dankbaar voor deze groep mensen. Er is nog iemand die ik dankbaar ben (buiten vrienden, vriendinnen en lieve Happies natuurlijk): mezelf. Want al zou de buitenwereld me doodknuffelen, er is er maar één die mij uit mijn eigen drijfzand kan trekken: ik. En dat doe ik dus, voor de zoveelste keer. En mocht het mis gaan, dan zal ik het weer doen. En weer. En weer. Ergens in mij zit een kracht die dat kan. Ik heb geen medelijden nodig. Ik heb behoefte aan empathie, liefde en een weekschema.

Ich und ich im wirklichen Leben. Ich und ich in der Wirklichkeit. Ich und ich in der echten Welt. Ich und ich. Ich fühle mich so seltsam. Die Wirklichkeit kommt. Die Wirklichkeit kommt.

She’s got a point

Yonit — Wed, 20 May 2009 11:32:50 +0000

Flashback bij House. Hij ligt, duidelijk erg ziek, in een ziekenhuisbed. Zijn toenmalige vriendin, Stacy, zit naast hem. House heeft een infarct gehad in zijn bovenbeen en een deel van de spier is aan het afsterven. Het zou het beste zijn als zijn been wordt geamputeerd, maar daar wil House (natuurlijk) niets van weten. Zijn vriendin vraagt hem: ‘Would you give up your leg if it was me who was dying?’ House zegt: ‘Ofcourse.’ Waarop Stacy antwoord: ‘So why won’t you give it up for you? What makes you love and value another person more than you love yourself?’

…auw…

A Lion's Den » Gezondheid

Voooo.. oo… oo… rt… g… a… n… g….

She’s got a point