A Lion's Den » Jeugd

Four

Yonit — Tue, 18 Aug 2009 10:30:23 +0000

Just four years old and the world has collapsed. Her father’s gone. She must’ve done something wrong. She can’t see it any other way yet: she is the center of her own universe. Her brains, at this stage developed to do little more than playing, figuring out the things right next to her, scrambles for reasons. It must be her fault.

Four years old, she thinks she will pick up the pieces, be a good girl from now on, rebuild her immature life. Fourty years later she looks back. The world did indeed shatter, and the shards have nearly killed her – literally. Now she knows – the glass is sharp, and the only way to stay unharmed is to hold them with loving kindness.

Kleurenblind?

Yonit — Sat, 18 Jul 2009 13:32:35 +0000

Net als waarschijnlijk heel veel van jullie ben ik mijn leescarrière begonnen met Gouden Boekjes. We hadden er een heleboel: over de hond die van zichzelf was, over brandweermannetjes, over de poes die dacht dat ie een muis was (nog steeds één van mijn favorieten, wat waren die tekeningen leuk!!!) en zo nog een stapeltje. Eén boekje ging over vier kleurpotloden: zwart, blauw, rood en geel, die – hoe educatief! – uitlegden over hoe je kleuren moest mengen. In mijn herinnering brak ééntje zijn punt af omdat hij te hard op zichzelf drukte (ze moesten op hun hoofd gaan staan om te kleuren, zie plaatje) – en daar begon het gedonder. Die potloden hebben namelijk hun gezichtjes aan de kant met de punt zitten. En hoewel ik begreep dat een puntenslijper dat gebroken loodje in no-time weer scherp zou hebben, maakte ik me ernstige zorgen over het potlood. Want erg ver kon je niet slijpen voordat zijn gezicht tussen de messen zou zitten… Ik heb veel en lang nagedacht over hoe dat nou moest. Want potloden worden altijd stomp, en of je nou aan de onderkant of de bovenkant slijpt, als het levende mannetjes zijn moet dat wel pijnlijk zijn. Misschien hadden ze beter stiften kunnen gebruiken voor dat boekje. Maar ja, die drogen weer uit… Overigens was ik als kind dol op puntenslijpen, ik herinner me dat we zo’n ontzettend fijn ding hadden, vierkant, drie draaimessen van binnen, laatje voor de schaafsels, knijpertje aan de voorkant, draaimechaniekje aan de achterkant, vastgeschroefd aan tafel. Die heb ik mezelf een paar jaar geleden ook cadeau gedaan, een fantastisch apparaat. En tegenwoordig kan ik zonder scrupules en tragische bijgedachten een potlood messcherp slijpen.

Aan een klein meisje

Yonit — Wed, 17 Jun 2009 13:08:47 +0000

Dit is het land, waar grote mensen wonen. Je hoeft er nog niet in: het is er boos. Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen. En altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn alle avonturen hetzelfde, van een man en van een vrouw. En achter elke muur zijn andere muren en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten en alle teddyberen zijn hier dood. En boze stukken staan in boze kranten en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen en de soldaten zijn niet meer van tin. Dit is het land waar grote mensen wonen en wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.

Annie M.G. Schmidt