Het schijnt een algemeen trekje te zijn van vooral de westerse mens: wij humaniseren dingen. We praten tegen onze computer als ie ‘t weer eens niet doet, we houden eindeloze gesprekken met onze huisdieren, schreeuwen tegen de televisie en lullen, zo in het algemeen, heel wat af tegen objecten die er niets van begrijpen. Spullen en beesten krijgen namen en overal zien we menselijke gezichten in – tot en met het mannetje in de maan. Een androïde is geen mens en zal dat, als het goed is, nooit worden. De robots van tegenwoordig, met een uitzondering van een enkele Aibo of slecht lijkend mensenfiguur, lijken dan ook niet echt op ons. Ze spuiten auto’s, duwen onderdeeltjes in elkaar, maken van alles mogelijk – maar een echte Bicentennial Man of C3PO bestaat nog niet. Misschien vind ik deze foto (van het profiel van PH7 gejat) daarom wel zo zielig. Ze bestaan nog niet eens en nu al zijn ze afgedankt, invalide en bedelaars. ‘Will process data for energy’. ‘Will work for food’. De eens machtige stalen man is verworden tot een icoon van onze wegwerpmaatschappij, geprojecteerd in de toekomst. Hij mag bij komen wonen en altijd in het stopcontact.

When I feel lonely which is regretfully often I touch the tears that stream down my face And although I feel lonesome at least I take comfort in feeling my tears are salty and real