Lieve Yonit,
Gisteren kwam ik op deze website terecht. Graag deel ik mijn herinnering aan jou.
Nooit heb ik je gezien of ontmoet. Toch hebben we een tijd zeer intensief contact gehad. Het was denk ik in de tweede helft van 1994. We hadden elkaar ergens in Cyberspace ontmoet. Vervolgens belde je me dagelijks via mijn modem en dan typten we via tekst berichten over zeer uiteenlopende zaken. Je stem heb ik nooit gehoord, en ik wist niet hoe je eruit zag. Een etentje met vrienden bij Vasso. Een jurk van Dries van Noten die je bij Van Ravenstein kocht voor een bruiloft, maar ook over het moment tussen wakker zijn en in slaap vallen. Een situatie waarin je gedachten alle kanten op gaan. Je vertelde over de fantasiewereld die je deelde met een vriendinnetje toen je twaalf was. Veel van onze online gesprekken waren in het Engels.
Je werkte bij Catchline aan het Leidseplein en woonde in de Pijp ergens in de buurt van Quinto. Op een dag vertelde je mij dat je dacht dat je mij had gezien of dat ik je volgde. Vervolgens gingen de gesprekken weer verder. Bijvoorbeeld over de telefoonrekening die je nooit kreeg of over je fascinatie voor Phantom of the Opera die je in het Circustheater had gezien.
Toen je met je moeder naar Frankrijk op vakantie ging hadden we een tijdje geen contact. Wel stuurde je me na de vakantie een hele stapel ansichtkaarten en foto’s, waarin je me dagelijks je gedachten toevertrouwde. Het hoogtepunt was een bezoek aan de Colombe d’Or bij wijze van verlaat verjaardagscadeau. Je vond het geweldig om in je skatewear tussen de prachtige kunst rond te lopen op een plek waar wereldberoemde kunstenaars zich lieten inspireren.
Behalve de ansichtkaarten stuurde je me ook allerlei lekkernijen die je in voor mij Frankrijk had gekocht en ook Le Petit Prince van de Saint-Exupery met een verwijzing naar een specifieke passage die volgens jou over vriendschap ging. Het allerleukste cadeau was wel het eerste deel van de trilogie over Griffin en Sabine. Dit ging over ons. Ik heb toen meteen deel twee en drie aangeschaft en wilde graag iets terug doen.
Als dank stuurde ik je onder andere een foto een film en een boek, waarmee ik je een inkijk bood in mijn wereld. Hierna verwaterde het contact. Volgens mij leefde je in een hele bijzondere wereld, ik ben blij daar een tijdje deel van te hebben uitgemaakt.
Gisteren was ik in Saint Paul de Vence.
Ze zeggen dat het eerste jaar het moeilijkste is.
((
Morgen gaan we afscheid nemen van een deel van Neo. Hij wordt gecastreerd. Jammer genoeg nemen we maar half zoveel afscheid als we zouden willen: Neo is éénballig gebleven. In het begin dachten we nog wel eens een tweede bal te voelen, maar die is kennelijk terug gepingpongt. Die ene uitgezakte (of ingedaalde, zo u wilt) bal heeft de omvang van een tuinboon, dus de kans dat de dierenarts de andere nog in de lies aantreft is niet erg groot. Dat zou zoiets zijn alsof je er na een maand achterkomt dat je al die tijd een forse knikker in je wangzak hebt gehad. Nee, de bal zit waarschijnlijk in de buik. En dat is dan weer lastig zoeken. Maar buikballen zijn vaak te warm om erg productief te zijn, dus hopen we dat Neo met de verwijdering van zijn ene uitstulpende bal hormonaal weer genoeg in balans komt om te stoppen met Morpheus constant te bespringen en, nog veel belangrijker (voor ons, we weten niet hoe Morphie daar over denkt), om te stoppen met stinken en vlaggen. Puberfretten – echt – je zou ze het liefst in een luchtdicht plastic broekpakje willen stoppen.
Laatste reacties