Gisteren kwam ik op deze website terecht. Graag deel ik mijn herinnering aan jou.

Nooit heb ik je gezien of ontmoet. Toch hebben we een tijd zeer intensief contact gehad. Het was denk ik in de tweede helft van 1994. We hadden elkaar ergens in Cyberspace ontmoet. Vervolgens belde je me dagelijks via mijn modem en dan typten we via tekst berichten over zeer uiteenlopende zaken. Je stem heb ik nooit gehoord, en ik wist niet hoe je eruit zag. Een etentje met vrienden bij Vasso. Een jurk van Dries van Noten die je bij Van Ravenstein kocht voor een bruiloft, maar ook over het moment tussen wakker zijn en in slaap vallen. Een situatie waarin je gedachten alle kanten op gaan. Je vertelde over de fantasiewereld die je deelde met een vriendinnetje toen je twaalf was. Veel van onze online gesprekken waren in het Engels.

Je werkte bij Catchline aan het Leidseplein en woonde in de Pijp ergens in de buurt van Quinto. Op een dag vertelde je mij dat je dacht dat je mij had gezien of dat ik je volgde. Vervolgens gingen de gesprekken weer verder. Bijvoorbeeld over de telefoonrekening die je nooit kreeg of over je fascinatie voor Phantom of the Opera die je in het Circustheater had gezien.

Toen je met je moeder naar Frankrijk op vakantie ging hadden we een tijdje geen contact. Wel stuurde je me na de vakantie een hele stapel ansichtkaarten en foto’s, waarin je me dagelijks je gedachten toevertrouwde. Het hoogtepunt was een bezoek aan de Colombe d’Or bij wijze van verlaat verjaardagscadeau. Je vond het geweldig om in je skatewear tussen de prachtige kunst rond te lopen op een plek waar wereldberoemde kunstenaars zich lieten inspireren.

Behalve de ansichtkaarten stuurde je me ook allerlei lekkernijen die je in voor mij Frankrijk had gekocht en ook Le Petit Prince van de Saint-Exupery met een verwijzing naar een specifieke passage die volgens jou over vriendschap ging. Het allerleukste cadeau was wel het eerste deel van de trilogie over Griffin en Sabine. Dit ging over ons. Ik heb toen meteen deel twee en drie aangeschaft en wilde graag iets terug doen.

Als dank stuurde ik je onder andere een foto een film en een boek, waarmee ik je een inkijk bood in mijn wereld. Hierna verwaterde het contact. Volgens mij leefde je in een hele bijzondere wereld, ik ben blij daar een tijdje deel van te hebben uitgemaakt.

Gisteren was ik in Saint Paul de Vence.

Iedere dag denk je terug aan wat je een jaar geleden samen gedaan of besproken hebt.  Iedere dag het gevoel dat je elkaar nog op straat kunt tegenkomen. Iedere dag zie je nog de kadootjes die je gaf en kreeg. Iedere dag ben je op plaatsen waar je samen bent geweest. Iedere dag nog dingen die je wilt laten zien. Iedere dag nog verhalen die je wilt vertellen.   Iedere dag nog verse en haarscherpe herinneringen.

Ze zeggen dat na een jaar de herinnering langzaam gaat vervliegen. Maar daar geloof ik niets van….

We missen je, leeuwin. Ook al ben je nog steeds bij ons, in ons hart, waar altijd een plek voor je zal zijn. We zouden graag nog een keer een leeuwehug van je krijgen. We zouden je graag een hug teruggeven.

myrra daar waar schoonheid en troost…

NESCAFE Schrik altijd als ik dit lees. Kende je niet persoonlijk, maar zo intens triest. Hoop dat je rust gevonden hebt. Wens je familie en geliefden sterkte.

Monster Bizar. Onwerkelijk. Je hoorde erbij…

*SoreSinger Lieve Happy rust vredig daarboven… Death is Not the End xxx

**Bewitched** XXX gewoon omdat ik aan je denk

she 13 was je geluks getal…

Puckie1974 Lieverd…de afgelopen week 2 kilo aangekomen door treureten en het verlies van mijn personal trainer. ((

.Nemo. Muts! Verdomme….

*Armadillo* Nee! Niet waar! Die gekke, heftige, leuke Lionheart met de mooiste blogverhalen van allemaal! Wat afschuwelijk!

infostars geest Ik kende je niet persoonlijk, maar ik weet dat je niemand onberoerd liet.

Sammy Leeft ! Wat jammer dat dit nodig was om rust te krijgen. Dat het leven niet wat draaglijker was en jij het leven beter kon verdragen. Dag bijzondere vrouw!

Maurits Nee toch? Ik zal je missen

Azzurra i wish you love,love,LOVE! Azzuhug

Happy Boy This is the end … Beautiful friend … Een nieuw begin … Jouw donkere ogen zullen schitteren in een wereld zonder duisternis … HB wenst you een goede reis …

U-is-jij Shulem shoine lev.

b-toffie. In the jungle, the mighty jungle, the lion sleeps tonight.. Je zal niet  dood hebben gewild, maar een beter leven .. Laat ze daar Lief voor je zijn! En rust maar lekker even uit van die zware reis .. Het ga je goed, mooi mens! x

sasani Here it is

And here you are gone; And here is the love, That it’s all built upon. Here is your cross, Your nails and your hill; And here is the love, That lists where it will May everyone live, And may everyone die. Hello, my love, And my love, Goodbye.

© leonard cohen

Crtr-alt-delete

“Footfalls echo in the memory, down the passage we did not take, towards the door we never opened, into the rose garden.”

bloedha ze hebben je allemaal fantastisch!!! geholpen….praise happy

Kempis Dag lieverd, tot later.

banda een vlinder zwijgt door de dood ongrijpbaar zweeft in tijdloos helder licht

#Amber# dag laiverd!

Zwaarddrager En waar moet ik nou heen met het molletje op sterk water dat ik voor jou had? Ik heb je gekend, daar ben ik blij om. Je ogen draag ik bij me.

lm Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren.

rooske Hope springs eternal in the human breast; Man never Is, but always To be blest: The soul, uneasy and confin’d from home, Rests and expatiates in a life to come.

-Alexander Pope,

An Essay on Man, Epistle I, 1733

Ik las op internet dat Yonit ooit een prijs won met een schilderij van haar, getiteld: ” Hope springs eternal” .

*Diana* ne’sie’ah tova, meestal vroeg je aan mij wat betekent dat? Goeie reis, lieverd..X

papillon666 Verdorie… hoop dat je nu rust hebt…

Lelekkerd Goffer…jij hebt dus echt gedaan wat ik heb gefaked. Ksnap het alleen wel dondersgoed. Ik hoop dat je volgend leven een heel stuk fijner zal zijn.

Joke McBeal Maar je zou je paard leren temmen?! En je was zo blij met je nieuwe psychiater? Wat erg dat het leven je zo pijn bleef doen. Rust zacht en so sorry dat blijkbaar niemand je kon helpen. Godverdomme.

*ßodhi* Walk in the sunlight of the spirit. May you enjoy happiness and the root of happiness.

.Nemo. Wat hebben we gelachen om de dansende gorillapeuter in Artis, voor altijd verklonken aan de beelden:

http://misja-mixture.blogspot.com/2008/11/artis.html, zie “dancing fool”

zoenvanmij ik weet niet of dit is wat je wilde… maar als je wilde vliegen, vlieg dan maar, terug naar huis.

Paris Jij redde je hondje maar niemand kon jou redden… Hulde aan alle dierenredders (zie pp). Is ‘t hondje onderdak?

dotVdot Hope you found happiness…

zeeez* Het is vast heel licht en rustig waar je nu bent. Dappere vechtjas.

barbarber ik ben niet zo goed in dit soort dingen. Het enige waarop ik uitkwam was: Meisje toch.

lapisazul* Yehie lag shlama rabba min shmaya ve-imru ameen

Nella# Lieve Lion, de 12de bij de laatste borrel van Zwaard zal ik nog eens terugdenken aan ons gesprek en neem er eentje op je. Rust zacht….

Mefisto dag leeuwin. leeuwehug!

*Astrion* rust zacht, voel je eindelijk vrij warme afscheids kus

k r a a i er is daar een fries voor je en je mag op zijn rug liggen en naar de lucht kijken

yossarian Als, als, als, …

yossarian Heb nog even geen woorden…

Juniper Ons gesprek op de bank over kunst, Kienholz etc blijft me bij. Je

inspireerde me en liet me geloven in mijn kunnen. Vaarwel lieve Yonit!

Carol® de hele dag aan je gedacht dat je wanhoop maar niet ophield… heb rust kind slaap zacht

janetski adonai tsebajoth! dapper ziel, je bent er nog en hoe!!

violently happy huilt

Jacky Kennedy Derech tov…

(prul…) Onze happy icoon is niet meer.

Kaddisj:

Moge zijn grote naam verheven en geheiligd worden in de wereld die hij geschapen heeft naar zijn wil. Moge zijn koninkrijk erkend worden in uw leven en in uw dagen en in het leven van het gehele huis van Israël, weldra en spoedig.

Zegt nu: Amen

Moge zijn grote naam gezegend zijn nu en voor altijd. Gezegend, geprezen, gevierd, en hoog en hoger steeds verheven Verheerlijkt, gehuldigd en bejubeld worde de naam van de Heilige, gezegend zij hij hoog boven iedere zegening, elk lied, lof en troost die op de wereld gezegd wordt.

Zegt nu: Amen

Moge er veel vrede uit de hemel komen en leven! Over ons en over heel Israël.

Zegt nu: Amen

Hij die vrede maakt in zijn hoge sferen, zal ook vrede maken voor ons en voor geheel Israël

Zegt nu: Amen

Ploek… Meis! Je houdt je niet aan de afspraak. We zouden nog gaan wandelen Potdikkie!

*Alba-Blanca dag meisje…hoop dat je House kunt kijken in de hemel dat was in ieder geval een aardse troost voor je…x

tijgetje Dag Leeuwinneke, hoop dat je vindt wat je zocht……

Amazonnetje dag liefie…ken je nog van school…ik ben heel erg geroerd…snap het wel hoor…

anna k. stil eerbetoon aan een markante dame

_Amé_ koude rillingen en respect!

kirsa Dag lieve meid, hoop dat je achter de regenboog bent, dan zal ik naar je zwaaien!

stiller3 Blanke bolster! Je was zo optimistisch! Mooi dat we nog gewandeld hebben. En die gestolen kus, die neem je toch mee hè?

Newtone Dat de engelen je mogen dragen op vleugels van licht… vaar-wel Yonit

hegina Yonit, ik hoop dat je van jouw lijden verlost bent liefs Hegina

*Diana* Bedankt Bé, en ik hoop dat ze nu rust heeft , Dag Lieverd..X

Puckie1974 wat een mooie foto van Y.!

*ontroerd*

Mhirr als blijven ondraag’lijk is, is ‘t tijd om te gaan *wenst je ‘n mooie reis*

Eburoon Ik zal niet meer hetzelfde naar de maan kijken. Dat beloof ik.

Isabellotje Dag meissie

wilkinsmicawber je was een mooi iemand

Marjoke Eindelijk vrede en liefde, voor eeuwig.

Crtr-alt-delete zie blog hoe waar

janetski dag Lees meer ...]]> http://www.honeylion.nl/2009/191/video-happyvpro-nl/feed/ 1 http://www.honeylion.nl/2006/162/pingpongballen/ http://www.honeylion.nl/2006/162/pingpongballen/#comments Tue, 10 Jan 2006 07:23:41 +0000 Yonit http://www.honeylion.nl/?p=162 Morgen gaan we afscheid nemen van een deel van Neo. Hij wordt gecastreerd. Jammer genoeg nemen we maar half zoveel afscheid als we zouden willen: Neo is éénballig gebleven. In het begin dachten we nog wel eens een tweede bal te voelen, maar die is kennelijk terug gepingpongt. Die ene uitgezakte (of ingedaalde, zo u wilt) bal heeft de omvang van een tuinboon, dus de kans dat de dierenarts de andere nog in de lies aantreft is niet erg groot. Dat zou zoiets zijn alsof je er na een maand achterkomt dat je al die tijd een forse knikker in je wangzak hebt gehad. Nee, de bal zit waarschijnlijk in de buik. En dat is dan weer lastig zoeken. Maar buikballen zijn vaak te warm om erg productief te zijn, dus hopen we dat Neo met de verwijdering van zijn ene uitstulpende bal hormonaal weer genoeg in balans komt om te stoppen met Morpheus constant te bespringen en, nog veel belangrijker (voor ons, we weten niet hoe Morphie daar over denkt), om te stoppen met stinken en vlaggen. Puberfretten – echt – je zou ze het liefst in een luchtdicht plastic broekpakje willen stoppen.

Laat Neo nou de hele tijd met een knikker in zijn wangzak hebben rondgelopen, of liever gezegd: met een tuinbonerige bal in zijn lies… Wij blij, hoe minder bal, hoe minder stink. Overigens kan ik mij van mijn katten herinneren dat die toch altijd wel een weekje zielig deden als ze ontmand waren, maar Neo liep de avond dat hij terugkwam van de dierenarts alweer als vanouds te keten en te dollen…

Toen ik het boek van Bram las vielen mij de schellen van de ogen. Ik was niet gek, ik had de verkeerde psychiater! Dat vermoeden had ik al heel lang, maar ja, elke keer als ik in mijn wanhoop iets mompelde over psychiaters switchen begonnen zij (niet alleen de psych, maar ook de anderen waar ik mee te maken had van het GGZ) over ‘diagnose-bevestigend gedrag’, ‘aandacht-zoekende persoonlijkheid’ en meer van dat soort kretologie. Geen zin in, laat maar, ik was al zo moe, ik wou niet meer vechten, ik wou gewoon zijn. Niet eens gelukkig, maar gewoon zijn.

In 2004 was ik in ieder geval weer gewoon genoeg om de knoop door te hakken. Ik wilde weg bij het GGZ, en wel zo snel mogelijk. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken (inmiddels was Bram natuurlijk een zeer veelgevraagd psychiater en hij hield maar één dag per week privé-praktijk) en hem een e-mail gestuurd. Want dat kon, een e-mail sturen: hij heeft een eigen site, en daar stond zomaar zijn e-mail adres op.

Mijn verbazing kende geen grenzen toen hij me een paar dagen later opbelde (hij – de psychiater – mij – de patiënt – bellen! Ze hebben mijn onderkaak van de vloer moeten rapen geloof ik) en zei dat hij me wel wilde behandelen. Er zat een muizestaartje aan vast, het zou namelijk gefilmd worden voor de documentaire ‘De dwarse psychiater’ van Hans Polak – maar het kon mij niet schelen wie mijn verhaal zou kennen. Hopelijk zou het, naast publiciteit voor Bram, ook publiciteit voor de situatie van de psychiatrische patiënt opleveren.

De eerste keer dat ik Bram ontmoette was dus zéér naturel (not) met een microfoon boven mijn kop en een camera in mijn gezicht. Het bleek niet uit te maken. We gingen snel door mijn geschiedenis, stelden vast dat ik het gewroet in mijn verleden wel zat was, dat ik depressief was en dus een anti-depressivum nodig had – die mij eerder geweigerd waren omdat ik daar wel eens manisch van zou kunnen worden. Ja, dat gebeurt soms, bij bipolairen, maar ik heb altijd het sterke gevoel gehad dat mijn depressies mij een stuk meer in de weg zaten dan mijn manies (die waren kort en heftig en bovendien de kop in te drukken met veel benzo’s, die ik ook al niet kreeg). Binnen een uur stond ik weer buiten met een stapel recepten waar Bram en ik het geheel over eens waren – niet dat gedoe van ‘Wat wilt u zélf?’ en dan toch iets anders krijgen – en het gevoel dat ik tegenover een mens had gezeten. Een mensch, zelfs.

Drie maanden later (ik had Bram in de tussentijd nog twee keer gezien) ging het stukken beter met me. Alsof mijn kop eindelijk van die nare vissekom was verlost. Dingen vielen op z’n plaats. Ik functioneerde beter, mijn vrienden schrokken niet meer als ik ze eens zomaar opbelde (dat was daarvoor altijd slecht nieuws – wéér een crisis), ik deed zelfs wat freelance werk, ik begon serieus aan mijn autonome kunst. Ik ging op vakantie met mijn moeder zonder me opgefokt te voelen, integendeel, ik voelde me sterk en weerbaar en in staat om dingen van me af te laten glijden als ze me niet bevielen.

Een jaar verder woon ik samen met vriend R., hebben we een huis gekocht en staan onze eigen huizen in de verkoop. Makelaars, notarissen, aannemers, verhuizers – het begon mij wat te duizelen en een bekend gevoel stak de kop op: mijn hoofd stond op het punt om uit elkaar te spatten. Met een mailtje naar Bram en een gesprek via de telefoon, gevolgd door een persoonlijk gesprek, was de balans al weer een stuk hersteld. Geen nieuwe medicijnen, maar gewoon wat meer van het een en wat minder van het ander. Mijn aanleg voor manies en depressies zal er altijd zijn, maar ik hoef nu niet meer van crisiskliniek naar co-assistent naar een voor mij volledig onbekende psychiater omdat mijn vaste behandelaar er weer eens niet is. Bij elke instantie moest ik steeds weer dezelfde drek ophalen, een vertrouwensband proberen te bouwen met iemand die ik daarna hoogstwaarschijnlijk nooit meer zou zien, om vervolgens tóch niet die medicijnen (of die hoeveelheden) te krijgen waarvan ik wist dat ze hielpen. Als ik nu voel dat er iets ten slechte verandert is mijn psychiater hooguit een smsje ver weg. En alleen al dat idee is zo prettig, dat ik mezelf vertrouw en Bram niet lastig val met gebeurtenisjes die me vroeger uit het raam deden willen springen.

Nu is het vervolg van ‘Te gek om los te lopen’ uit, ‘Te zot voor woorden’. Omdat ik tegenwoordig geen slapeloze nachten meer heb kostte het me iets langer om het uit te lezen. Het is ook een heel ander boek. Minder schopperig, minder fel, minder persoonlijk. Objectiever, beter onderbouwd. Had ik dat twee jaar geleden gelezen, dan weet ik niet of ik me zo persoonlijk aangesproken had gevoeld. In dat stadium had ik het GGZ collectief z’n nek willen omdraaien, en ‘Te gek om los te lopen’ sloot daar precies bij aan. Misschien is Bram ook rustiger geworden, of vond hij het toch niet zo leuk dat zijn collega’s zo over hem heen vielen. Weet ik het, ik ben de psychiater niet. Veel van wat er Lees meer ...]]> http://www.honeylion.nl/2005/177/wie-is-normaal/feed/ 0