Morgen gaan we afscheid nemen van een deel van Neo. Hij wordt gecastreerd. Jammer genoeg nemen we maar half zoveel afscheid als we zouden willen: Neo is éénballig gebleven. In het begin dachten we nog wel eens een tweede bal te voelen, maar die is kennelijk terug gepingpongt. Die ene uitgezakte (of ingedaalde, zo u wilt) bal heeft de omvang van een tuinboon, dus de kans dat de dierenarts de andere nog in de lies aantreft is niet erg groot. Dat zou zoiets zijn alsof je er na een maand achterkomt dat je al die tijd een forse knikker in je wangzak hebt gehad. Nee, de bal zit waarschijnlijk in de buik. En dat is dan weer lastig zoeken. Maar buikballen zijn vaak te warm om erg productief te zijn, dus hopen we dat Neo met de verwijdering van zijn ene uitstulpende bal hormonaal weer genoeg in balans komt om te stoppen met Morpheus constant te bespringen en, nog veel belangrijker (voor ons, we weten niet hoe Morphie daar over denkt), om te stoppen met stinken en vlaggen. Puberfretten – echt – je zou ze het liefst in een luchtdicht plastic broekpakje willen stoppen.
Laat Neo nou de hele tijd met een knikker in zijn wangzak hebben rondgelopen, of liever gezegd: met een tuinbonerige bal in zijn lies… Wij blij, hoe minder bal, hoe minder stink. Overigens kan ik mij van mijn katten herinneren dat die toch altijd wel een weekje zielig deden als ze ontmand waren, maar Neo liep de avond dat hij terugkwam van de dierenarts alweer als vanouds te keten en te dollen…
Laatste reacties