Pepper was al lang voor mij op de kinderboerderij. Je hoorde wel eens sentimentele verhalen over kinderen die hun eerste rondje op Pepper hebben gereden – in mijn tijd was ze met pensioen, een wat stijve, nukkige dame die het heerlijk vond om gemasseerd te worden in het zonnetje, die Kobus de ezel nog regelmatig zijn plaats wees en die als enige van de ponies nog krachtvoer kreeg, omdat ze mager geworden was. Pepper zal er vanaf maandagavond niet meer zijn. Ze is oud en versleten, ze heeft pijn bij het lopen en als ze gaat liggen kan ze bijna niet meer opstaan. Ze is dan ook echt erg oud, een jaar of 30 wordt er geschat. Van al die jaren heb ik er haar iets meer dan twee gekend, toen ze al niet meer in haar beste doen was. Maar dat we afscheid van haar moeten nemen valt me toch zwaar. Het was een dame met karakter, die niet al te lang geleden opeens nog huppelend hengstig ging lopen doen met Macho. Ze was niet altijd even makkelijk, maar wie zou dat wel zijn als je op zeg pakweg, je negentigste, nog heen en weer gesleept werd om geborsteld en gedaan te worden, terwijl onder je velletje nauwelijks meer spieren zaten, alleen maar botten? Lieve Pepper. Ik zal je missen. Ga maar fijn hemelen.
Do not stand at my grave and weep;
I am not there. I do not sleep.
I am a thousand winds that blow.
I am the diamond glints on snow.
I am the sunlight on ripened grain.
I am the gentle autumn’s rain.
When you awaken in the morning’s hush,
I am the swift uplifting rush
of quiet birds in circled flight.
I am the soft stars that shine at night.
Do not stand at my grave and cry;
I am not there, I did not die.
Met ‘Mogelijkheid tot een eiland’ heeft Houellebecq me weer eens in grote verwarring achtergelaten. Ik beschouw mezelf als een sociaal misantroop – ik geef de mensheid weinig kans, maar zolang het duurt speel ik het spelletje wel mee. Misschien is de betekenis van het woord ‘Houellebecq’ (“Hellebek”) op een of ander godvergeten, ooit door de Fransen bezet en met naaldscherpe kliffen bezaaid eilandje wel de overtreffende trap van ‘cynische, door God en mens verlaten door en door zwartgallig mens’ – in vergelijking met de personages uit zijn boeken ben ik in ieder geval de vrolijkheid, de menselijkheid, de vreugde en de positiviteit zelve. Houellebecq’s boeken geven me in feite maar twee keuzes: leven tot ik er bij neerval, ‘met 200 kilometer per uur tegen de muur’ – of toch met mijn lief op de bank, elkaar vasthoudend tot het eind der tijden ons achterhaalt als twee verschrompelde, rimpelige appeltjes. En zelfs dan ben je alleen.
Laatste reacties