Yonit
Het schijnt een algemeen trekje te zijn van vooral de westerse mens: wij humaniseren dingen. We praten tegen onze computer als ie ‘t weer eens niet doet, we houden eindeloze gesprekken met onze huisdieren, schreeuwen tegen de televisie en lullen, zo in het algemeen, heel wat af tegen objecten die er niets van begrijpen. Spullen en beesten krijgen namen en overal zien we menselijke gezichten in – tot en met het mannetje in de maan.
Een androïde is geen mens en zal dat, als het goed is, nooit worden. De robots van tegenwoordig, met een uitzondering van een enkele Aibo of slecht lijkend mensenfiguur, lijken dan ook niet echt op ons. Ze spuiten auto’s, duwen onderdeeltjes in elkaar, maken van alles mogelijk – maar een echte Bicentennial Man of C3PO bestaat nog niet.
Misschien vind ik deze foto (van het profiel van PH7 gejat) daarom wel zo zielig. Ze bestaan nog niet eens en nu al zijn ze afgedankt, invalide en bedelaars. ‘Will process data for energy’. ‘Will work for food’. De eens machtige stalen man is verworden tot een icoon van onze wegwerpmaatschappij, geprojecteerd in de toekomst. Hij mag bij komen wonen en altijd in het stopcontact.
Yonit
“Judah is a lion’s whelp; On prey, my son have you grown. He crouches, lies down like a lion, like the king of beasts — who dare rouse him?”
Notitie: Genesis 49:9
Yonit
Na dertien jaar rondjes te hebben gedraaid in de mallemolen van de psychiatrie heb ik nu eindelijk het gevoel dat er iets gebeurt. Meerdere dingen zelfs.
Ten eerste, hoezee en joechei, ben ik na 6 weken afbouwen van de lithium af. Resultaat: 7 kilo eraf, normale stoelgang en niet meer 6 liter drinken per dag (water, limonade – nee geen wijn en genever). Dit met dank aan mijn psychiater, die dapper genoeg was om, ondanks mijn labeltje ‘bi-polair’, de Camcolit onder de rest van de medicatie uit te trekken. Negatieve gevolgen heb ik nog niet gehad – onrust, maar dat komt niet hierdoor, en volgende week gaan we daar eens fijn aandacht aan besteden. Men vermoedt een restant ADHD of ADD, en gelukkig zijn daar tegenwoordig ook medicijnen voor die niet onder de opiumwet vallen.
Ben nog steeds erg blij met de nieuwe psycholoog. Je kan erg verkeerde ideeën van jezelf opbouwen. Die van mij zitten er zo ver naast dat mijn werkelijke ik waarschijnlijk in New York woont, terwijl ik het hier met mijn waanbeelden mag doen. Via mindfulness meditatie (ja, moet ik zelf doen, twee keer per dag) en regelmatig zijn visie op mijn leven aan te horen beginnen dingen in perspectief te komen. Niet alles tegelijk, en langzaam, en soms met terugvallen – gut ja, ik ben ook niet Boeddha of de volgende Messias (dat laatste kan nog komen natuurlijk).
Verder heb ik een thuiszorgster uit voormalig Brits Guinea voor de broodnodige warmte, aandacht, knuffels, luisterend oor en schop onder de kont, en (volgens mij heel bijzonder) een SPV’er (sociaal psychiatrisch verpleegkundige) who actually gives a damn. We zijn bezig een weekschema op te bouwen, so far so good.
Ik voel me omringd door professionals die om me geven, elk op hun eigen manier. Dat is wel eens anders geweest en ik ben ontzettend blij en dankbaar voor deze groep mensen. Er is nog iemand die ik dankbaar ben (buiten vrienden, vriendinnen en lieve Happies natuurlijk): mezelf. Want al zou de buitenwereld me doodknuffelen, er is er maar één die mij uit mijn eigen drijfzand kan trekken: ik. En dat doe ik dus, voor de zoveelste keer. En mocht het mis gaan, dan zal ik het weer doen. En weer. En weer. Ergens in mij zit een kracht die dat kan. Ik heb geen medelijden nodig. Ik heb behoefte aan empathie, liefde en een weekschema.
Ich und ich im wirklichen Leben.
Ich und ich in der Wirklichkeit.
Ich und ich in der echten Welt.
Ich und ich.
Ich fühle mich so seltsam.
Die Wirklichkeit kommt.
Die Wirklichkeit kommt.
Yonit
Do not stand at my grave and weep
I am not there, I do not sleep
I am a thousand winds that blow
I am the diamonds glints on snow
I am the sunlight on ripened grain
I am the gentle autumn rain
When you awaken in the morning’s hush
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circled flight
I am the soft stars that shine at night
Do not stand at my grave and cry
I am not there, I did not die
Yonit
Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen.
En altijd is er weer wat anders loos.
En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn andere muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.
En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.
Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen en
wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.
Annie M.G. Schmidt
|
|
Laatste reacties