Seasons

It wasn’t new to me.
The clamminess of being alone.
The scraping for attention.
The begging for a life.

But when it happened, again,
I was caught unawares.
It had been autumn for too long.
Cold winds. Unprotected.

My spring came hesitantly.
Is unruly. Unpredictable.
Should I let it continue or
choose conscious hibernation?

Magisch denken

Bijna iedereen schijnt het te doen, magisch denken. Sommigen mogen van zichzelf niet op de tegelrandjes lopen, de ander moet vijf Toyota’s achter elkaar zien en dan zal zijn/haar wens uitkomen, weer iemand anders moet de hoek van de straat in precies 40 stappen bereiken.
Magisch denken is valse hoop en slaat nergens op. Misschien doe ik het daarom al mijn hele leven, want valse hoop en dingen die nergens op slaan zijn helemaal des Lions.
De laatste paar jaren zijn het vooral cijfers die me fascineren. Als ik op de klok kijk om 11.11, 12.34 of 22.22 betekent dat geluk. Met de Wii is het helemaal vreselijk: ik moet de stappenteller in de gaten houden om te zien of ik wel ‘netjes’ stap (de Wii is nogal kieskeurig, als je niet precies goed op het balance-board gaat staan telt de stap niet mee en dat is balen). En dan begint de ‘magische’ serie: 11, 22, 44, 88, 99, 100, 111, 222, 444, 888, 999, 1000, 1111, 2000, 2222, 3000, 3333 en 4000. Dat zijn de ‘pure’ getallen. Die worden versterkt als ik via een berekening van de klok een ‘confirmatie’ kan vinden: 99 stappen op 45 seconden bijvoorbeeld, want 4+5=9. Als u begrijpt wat ik bedoel.
Er zijn ook ‘onzuivere’ magische getallen: 1222, 1444, 1888, 2111, 2444, 2888, 3111, 3222, 3444, 3888, 4111… en nóg onzuiverder zijn getallen als 2555 (ik heb iets met 1, 2, 4 en 8, dus 3 vijven op een rijtje interesseren me minder). Het is trouwend verbazend hoe snel de tijd gaat als je van magisch getal naar magisch getal stept.
Soms is mijn aandacht afgeleid en heb ik een belangrijk getal gemist. Net als met de klok, dat het 11.13 is in plaats van 11.11. Ik heb nog nooit gemerkt dat het enige invloed op de rest van de dag had. Maar dat komt waarschijnlijk omdat ik me dan maar bedenk dat 1+1+1 ook 3 is en dat 1113 dus ook wel magisch is. En meteen afkloppen op onbehandeld hout, natuurlijk.

P.S.: zou ik dan toch iets met de Kabbalah hebben…?

Kleurenblind?

Net als waarschijnlijk heel veel van jullie ben ik mijn leescarrière begonnen met Gouden Boekjes. We hadden er een heleboel: over de hond die van zichzelf was, over brandweermannetjes, over de poes die dacht dat ie een muis was (nog steeds één van mijn favorieten, wat waren die tekeningen leuk!!!) en zo nog een stapeltje. Eén boekje ging over vier kleurpotloden: zwart, blauw, rood en geel, die – hoe educatief! – uitlegden over hoe je kleuren moest mengen. In mijn herinnering brak ééntje zijn punt af omdat hij te hard op zichzelf drukte (ze moesten op hun hoofd gaan staan om te kleuren, zie plaatje) – en daar begon het gedonder.
Die potloden hebben namelijk hun gezichtjes aan de kant met de punt zitten. En hoewel ik begreep dat een puntenslijper dat gebroken loodje in no-time weer scherp zou hebben, maakte ik me ernstige zorgen over het potlood. Want erg ver kon je niet slijpen voordat zijn gezicht tussen de messen zou zitten… Ik heb veel en lang nagedacht over hoe dat nou moest. Want potloden worden altijd stomp, en of je nou aan de onderkant of de bovenkant slijpt, als het levende mannetjes zijn moet dat wel pijnlijk zijn. Misschien hadden ze beter stiften kunnen gebruiken voor dat boekje. Maar ja, die drogen weer uit…
Overigens was ik als kind dol op puntenslijpen, ik herinner me dat we zo’n ontzettend fijn ding hadden, vierkant, drie draaimessen van binnen, laatje voor de schaafsels, knijpertje aan de voorkant, draaimechaniekje aan de achterkant, vastgeschroefd aan tafel. Die heb ik mezelf een paar jaar geleden ook cadeau gedaan, een fantastisch apparaat. En tegenwoordig kan ik zonder scrupules en tragische bijgedachten een potlood messcherp slijpen.